PROLOG

Nasza przygoda z turniejem zaczęła się na kilka miesięcy przed nim. Byliśmy świeżo upieczoną drużyną, borykającą się z brakiem sprzętu, miejsca do ćwiczeń i jednoznacznym składem.  Co więcej większość z nas dopiero dowiadywała się co to właściwie jest hokej podwodny i na czym on dokładnie polega. Niestety decyzję o udziale trzeba było podjąć właśnie w tym momencie ze względu na spore zainteresowanie turniejem. No i klamka zapadła. Krótkie głosowanie, zrzuta i wysłanie zgłoszenia. Wrocławska Hydra będzie pierwszy raz uczestnikiem turnieju międzynarodowego. Mieliśmy dosłownie 5 miesięcy by zapoznać się z podstawowymi zasadami gry, nauczyć odpowiedniej techniki, zacząć panować nad pozycja w wodzie, pozycją na boisku względem pozostałych zawodników itd. Bardzo dużo elementów do nauczenia się dosłownie od zera. Jedyne czego mieliśmy pod dostatkiem to zapał oraz bagaże doświadczeń wniesionych do zespołu przez poszczególnych jego członków. Mamy więc: jednego hokeistę podwodnego, kilku freediverów, kilku łowców podwodnych, kilku monofinistów i oczywiście ludzi, którzy wcześniej zupełnie niewiele mieli z nurkowaniem wspólnego ale mimo wszystko hokej podwodny stał się ich nową pasją. Ta kolorowa, zróżnicowana pod względem wieku i płci grupa stworzyła jedną całość. Hydrę. Drużynę hokeja podwodnego. Dzięki pasji, która połączyła tych wszystkich ludzi – już jako drużyna 4-tego maja wyruszyliśmy w podróż do Czeskich Budziejowic. Na nasz pierwszy prawdziwy turniej…

Podróż

Jechaliśmy na 3 samochody. Dwa pierwsze toczyły się w kierunku celu już od rana. Trzeci miał do nas dołączyć późno w nocy ponieważ startował kilka godzin po nas. Sama podróż do Budziejowic jakoś nie odbiegała od standardów podróżowania po tej części europy drogami publicznymi. Praktycznie brak autostrad, ślepe drogi, objazdy kończące się gdzieś w polu z nagle odnajdującą się kontynuacją w zupełnie niespodziewanym miejscu – zupełnie odległym od tego, które wskazywały strzałki objazdu.  Zakorkowane mieściny, z całkowicie zatorowanymi drogami, bezradny GPS i bezsilni pasażerowie zamknięci w samochodowych konserwach. Mimo wszystko jechaliśmy podekscytowani zbliżającymi się wydarzeniami.  Każdy z nas w swojej głowie miał własne ich wyobrażenie. Najwięcej myśli na pewno kłębiło się w głowie naszego „trenejro” – Macieja. On jako jedyny doświadczony zawodnik wiedział jak taki turniej wygląda i na jakim właściwie poziome aktualnie jesteśmy, wiedział czego się spodziewać i próbował ułożyć w głowie jak najlepszą strategię. Umęczeni dojechaliśmy w końcu na miejsce do naszego hostelu. Jeszcze tego samego dnia późnym wieczorem poszliśmy oficjalnie się zarejestrować jako pełnoprawni uczestnicy turnieju. Odebraliśmy wszystkie potrzebne identyfikatory, i udaliśmy się z powrotem do naszej noclegowni. Okazało się, że dołączyli do nas już koledzy z drużyny. Ich podróż do Budziejowic okazała się krótsza o prawie 2 godziny! Więc już wszyscy w komplecie udaliśmy się na wieczorne omówienie strategii i nie tylko. Maciej zaskoczył nas opowiadając, że każda drużyna po zakończonym meczu musi wystawić jednego sędziego. Oznacza to tyle, że drużyny sędziują się praktycznie nawzajem! Dla niektórych z nas był to nie lada stres i wyzwanie. Przecież jeszcze nawet nie znamy dobrze wszystkich zasad i regulacji. No ale szkoda czasu na lamenty – jutro przed nami nie lada wyzwanie – musimy rozegrać całą serię meczów. Do tej pory rozegraliśmy jedynie pojedyncze mecze sparingowe i po każdym byliśmy wypompowani. Teraz w perspektywie jednego dnia mieliśmy rozegranie co najmniej 5ciu meczy grupowych + mecze II fazy w walce o konkretne pozycje w turnieju. Zupełnie nie wiedzieliśmy jak się do tego przygotować i podejść.

Turniej

Turniejowy poranek to dla nas wczesna pobudka i transport na basen. Nerwowe poszukiwanie odpowiedniego miejsca do zaparkowania samochodów, a później do „zaparkowania” drużyny nieopodal basenu. On sam okazał się niezwykle okazałym obiektem z przeogromną niecka główną, całkiem sporymi trybunami oraz przesympatycznym głębokim basenem przeznaczonym do skoków. To co napawało nas największym stresem to fakt, że w wyniku losowań okazało się że gramy pierwszy mecz turnieju. Mecz otwarcia. My kontra drużyna z Monachium.

Nasi pierwsi przeciwnicy do doświadczona drużyna od kilku już lat biorąca udział w turnieju wywodząca się z klubu, który ma co najmniej kilka dobrych lat tradycji. Pierwszy gwizdek. Zaczynamy! Nasze bojowe nastawienie i determinacja podczas walki doprowadziły nas do krótkotrwałej przewagi 1:0. Walka i determinacja, brak tchu i próby rozegrania strategii zaplanowanych wcześniej doprowadziły nas do końcowego remisu 2:2. To dobry wynik na początek. Po pierwszym meczu pozostałe rozgrywane były dosłownie lawinowo, często stawialiśmy się na naszym boisku nie wiedząc nawet z kim aktualnie przyjdzie nam stoczyć bój. Faworytami w naszej grupie byli Belgowie i Szkoci i to oni bezapelacyjnie wygrywali wszystkie mecze. Starcie z tymi drużynami i drużyna Węgierską to dla Hydry spore wyzwanie i doświadczenie. Niestety dla nas – wszystkie te starcie zakończyły się porażką. Mimo wszystko uznaliśmy te porażki za złe fatum i walczyliśmy dzielnie dalej. Zakończona faza grupowa wyłoniła dwie grupy tzw. Elitę i Subelitę. Ten manewr ma za zadanie podzielenie startujących w turnieju drużyn na dwie można powiedzieć ligi. W grupie „Elite” spotykają się najmocniejsze drużyny – często są to drużyny z pierwszej lub drugiej ligi danego kraju. Grupa „Subelita” to grupa dla drużyn początkujących, amatorskich oraz tych, którym nie poszczęściło się w fazie grupowej. Ten moment turnieju pokazał wyraźnie, jaki poziom kto reprezentuje. Wszystkie drużyny z Polski znalazły się w subelicie. Oznaczało to że my jako Hydra będziemy musieli zmierzyć się z pozostałymi polskimi drużynami czyli z „Waleniami” z Siemianowic Śląskich (z którymi znamy się dosyć dobrze bo udało nam się rozegrać z nimi już dwa mecze sparingowe) oraz „Bałtyckimi Fokami” z Gdańska. Najbardziej doświadczona polska drużyna to niewątpliwie „Foki”. Mają na swoim koncie już 3 wcześniejsze międzynarodowe turnieje oraz co najmniej 1,5 roku wspólnych treningów więcej.  Dla nas to prawdziwe wyzwanie. Los chciał, że nasz ostatni mecz w turnieju to właśnie mecz z „Fokami”. Po drodze mieliśmy kilka meczów, z różnym poziomem. Bardzo trudny mecz rozegraliśmy z drużyną ze Stanów Zjednoczonych. Bardzo silna drużyna wspomagana dodatkowo zawodnikami ze Szwajcarii. Mimo bardzo silnej determinacji ulegliśmy. Podobnie jak pozostałe polskie drużyny. Polskie starcia to oczywiście był dla nas najciekawszy element całego turnieju. W końcu pierwszy raz mieliśmy okazję spotkać się wszyscy razem. Jakby nie patrzeć była to pierwsza okazja do wzajemnej rywalizacji polskich drużyn, mogąca pokazać jakie tak naprawdę są nasze możliwości i umiejętności.  Pierwszy tylko polski mecz pomiędzy Hydrą i Waleniami. Hydra górą! Kolejne polskie starcie to Walenie kontra Foki. Mimo niesamowitej determinacji Walenie niestety musiały w końcu uznać wyższość Fok. No i nasze zwieńczenia turnieju – mecz Hydry z Bałtyckimi Fokami. Losy meczu od początku do końca nie były przesądzone. Obie strony walczyły z silna motywacją i skupieniem. Jednak wynik końcowy był korzystny dla Fok. Tym razem doświadczenie wygrało. Kolejne starcie będziemy mieli podczas „Aqua Battle” pierwszego w Polsce turnieju Hokeja Podwodnego już 23 czerwca w Trzebnickim Parku Wodnym Zdrój.

Turniejowe mecze pokazały nam przede wszystkim to, że wygrywa drużyna. Bez odpowiedniego jej zgrania nie ma szansy na powodzenie w starciu z przeciwnikiem nawet o podobnych umiejętnościach. Dlatego właśnie turniejowe mecze są rozgrywane bez podziału na drużyny damskie i męskie, bez podziałów na kategorie wiekowe. W tym sporcie wszyscy są równi – niezależnie od płci i wieku mają takie same szanse na wygraną.

Party

Wieczór po turnieju to dla nas szybkie przebranie się, rozwieszenie sprzętu do wyschnięcia i … party time! Organizatorzy zapewnili po  turnieju (niestety dodatkowo płatne) huczne, już mniej oficjalne przyjęcie dla wszystkich uczestników. Świetne jedzenie bazujące na grillu oraz wyśmienite, świeże, czeskie piwo zwieńczyły dzień idealnie. Wieloletnią tradycją na tego typu poturniejowych imprezach w wielu krajach jest przebieranie się. Są nawet konkursy na najlepiej przebraną drużynę. Stąd nagle na sali pojawili się piraci, oraz jakieś dziwne postacie nie wiadomo skąd. Było kolorowo, smacznie, hucznie. Do tego wszystkiego przygrywał na żywo „Smutny Karel” – lokalna kapela, racząca nas bluesowymi i rockowymi standardami oraz kilkoma swoimi utworami. Nie można się było nudzić. Mimo przeogromnego zmęczenia nas wszystkich jakoś wytrzymaliśmy do północy. Zaraz po powiedzieliśmy pas. Wracamy do siebie.  Jak już doszliśmy to praktycznie od razu wszyscy pozapadaliśmy w głęboki sen. No może prawie wszyscy, bo znaleźli się śmiałkowie, którzy zdecydowali się na powrót na imprezę ;-)

Powrót

Pobudka po tak wyczerpującym dniu poprzednim nie należy do najłatwiejszych – tym bardziej, że opuszcza się niezwykle gościnne miejsce, którego tak naprawdę nie zdążyliśmy poznać. Od razu zrodził się plan by w przyszłym roku pojechać na 3 dni po to by jeden z nich poświęcić tylko na zwiedzanie okolicy. A że w przyszłym roku tam będziemy to jest pewne. Mimo całkowitego braku zapału zapakowaliśmy się do samochodów i ruszyliśmy w drogę powrotną, która do złudzenia przypominała podróż z przed dwóch dni – tyle, że w odwrotnej kolejności. Ciekawym urozmaiceniem całej podróży był postój na pyszny, czeski obiadek. Pychota! Nie obyło się bez smacznego sera, zupy czosnkowej i … czeskiego ciemnego Kozela ;-) – kierowcy niestety byli poszkodowani w tej kwestii. Nasz wjazd do kraju nałożył się na falę powrotów z długiego majowego weekendu, który co dla sprytniejszych krajan, przybrał postać wolnego tygodnia. Fala ta niestety nie poniosła nas na grzbiecie, ale raczej mieliśmy wrażenie, że płyniemy pod nią – stąd nasze cel osiągnęliśmy późnym wieczorkiem mimo praktycznie braku przystanków po drodze. Jednak droga nie mijała nam powoli – cały czas byliśmy pełni poturniejowych wrażeń i emocji. Przyszedł czas na refleksje, podsumowania, analizy i wnioski. Oj sporo ich.  Jestem pewien, że każdy kto choć raz spróbował zagrać w prawdziwego hokeja pod wodą na pewno nie przejdzie obok  niego obojętnie. Hokej jest świetnym uzupełnieniem treningów dla nurków każdego rodzaju. Zarówno tych dźwigających ciężki sprzęt – o poziomu rekreacyjnego do technicznego, jak i dla tych, którzy nurkują na wstrzymanym oddechu jak łowcy podwodni i freediverzy. Ci ostatni SA mi oczywiście najbliżsi. Przez pewien czas miałem nawet wątpliwości czy da się pogodzić grę w hokeja podwodnego i trening nurka bezdechowego. Teraz wiem, że można – kwestia odpowiedniego ułożenia treningów. Ale to temat na zupełnie oddzielny artykuł…

Zdjęcia zamieszczone w poniższej galerii są autorstwa Dominika Szybwskiego i Agnieszki Sielowskiej.

Bartosz Morawiec
Instruktor Freedivingu Apnea Academy
Szkoła Freedivingu Freedive.pl
www.freedive.pl

12►

Po pierwsze należy zdać sobie sprawę z tego, że znalezienie neutralnej pozycji przepony jest kluczowe. Jednym z argumentów za tym przemawiających jest choćby możliwość porównania kolejnych nurkowań. Jeśli na początku nurkowania będziemy mieli za każdym razem inną objętość powietrza w płucach – nie możemy porównywać takich nurkowań ponieważ warunki początkowe nie są takie same. Nie mamy więc możliwości stwierdzenia rzeczy najważniejszej dla każdego freedivera – Czy mój trening przynosi efekty? Czy robię jakieś postępy? Jak wygląda moja adaptacja do głębokości i ciśnienia?

Jak powszechnie wiadomo, przepona to mięsień. Możemy go ćwiczyć i kontrolować jak każdy inny. Choć jest to oczywiście zdecydowanie trudniejsze niż zginanie ręki, czy nogi. Ma ona także kluczowe znaczenie podczas oddychania. Dzięki jej ruchowi w dół w obszarze klatki piersiowej tworzy się podciśnienie i powietrze poprzez nos i usta jest zasysane do płuc. Podobnie jest przy wydechu, ale przepona działa wtedy jak tłok. Zauważmy, że  w przypadku gdy mówimy o nurkowaniu FRC mamy jeszcze powietrze w płucach, które można wykorzystać do wyrównania ciśnienia. Niestety aby zrobić to efektywnie trzeba w bardzo aktywny sposób wykorzystać przeponę dosłownie do wyciśnięcia tego powietrza z płuc w celu przetłoczenia go przez tchawicę do ust. Jeśli już mamy powietrze w ustach – jesteśmy w domu! Tutaj łatwo zagospodarować nim w celu wyrównania ciśnienia. Oczywiście technik jest kilka, jednak nie jest to tematem tego wywodu. To na czym chciałbym się skupić to elastyczność i kontrola przepony. Ponieważ jak już wspomniałem wcześniej przepona to mięsień można go poddać ćwiczeniom rozciągającym. Idealnie nadaje się do tego joga – oprócz uelastycznienia zyskamy wtedy znaczne wzmocnienie oraz poprawę kontroli.

No ok. Ale jak ustalić, że nasza przepona za każdym razem na początku nurkowania znajduje się w tej samej pozycji? Bez tego przecież nie ma sensu porównywać wszystkich kolejnych wyników bo nie da nam to rzeczywistego obrazu progresji lub pogorszenia wyników. Ja nauczyłem się „ustawiać” przeponę jeszcze na lądzie, na sucho po to by nie tracić cennego czasu w wodzie, gdzie warunki nie zawsze są w pełni kontrolowane. Ćwiczeniami, które bardzo intensywnie powtarzałem były pasywny wdech oraz pasywny wydech. Pozycja, jaką przyjmowała przepona po pasywnym wdechu oraz po pasywnym wydechu powinna być mniej więcej taka sama. I to właśnie należy zapamiętać! Stan swojego ciała w tym momencie. Jeśli zrobisz to na lądzie, w wodzie będzie Ci zdecydowanie łatwiej. Najprościej jeśli nurkowanie rozpocznie się też z pozycji leżącej. Wtedy szanse na znalezienie odpowiedniej pozycji przepony znacznie wzrastają. Jeśli ktoś chce być bardzo precyzyjny to powinien pamiętać, że pasywny wydech w wodzie na pewno będzie większy niż na suchym lądzie. Spowodowane to jest przede wszystkim dwoma czynnikami: częściowym zanurzeniem ciała w wodzie oraz naciskiem pianki.

Starałem się stosować te zasady przez cały sezon. Sezon zaczął się z kopyta dwoma tygodniami treningów na Blue Hole jeszcze w maju. Późniejsza część sezonu wyglądała różnie. Częściowo przez pogodę, częściowo przez prowadzone przeze mnie kursy na wodach otwartych. Jednak mimo wszystko parę razy udało się pojechać na trening, gdzie co jakiś czas sprawdzałem co się dzieje z moim ciałem podczas nurkowań FRC. Wszystkie wyniki notowałem skrzętnie i później naniosłem na wykres by móc ocenić czy był progres. To co otrzymałem można zobaczyć na poniższym wykresie:

Jak widać trend wzrostowy utrzymał się przez cały sezon mimo niezbyt intensywnych treningów. Początkowa część wykresu to okres pobytu w Egipcie i nurkowania na Blue Hole. Żółtym punktem oznaczyłem moment, kiedy tego samego dnia po nurkowaniu FRC pobiłem swój PB w stałym balaście. Osiągnąłem wtedy głębokość 60m! Wykres zbudowany został na podstawie zanotowania najlepszego wyniku z nurkowania FRC w danym dniu. To co widać na końcu wykresu to głębokość 32,6m. Problem w tym, że nie mogłem sprawdzić prawdziwych swoich możliwości ponieważ na tej głębokości …. spotkałem się z dnem mojego ćwiczebnego akwenu. Wniosek jest jeden. W tym roku koniecznie trzeba znaleźć głębszy akwen do ćwiczeń ;-)  Wykres jest też dowodem na to, że organizm dosyć łatwo zaadoptował się do głębokości. Wszystkie pomiary głębokości były robione za pomocą mojego SUUNTO D4.

Freediver to z reguły osoba, która bardzo dużo podróżuje. Częste wyjazdy są bardzo dobrą okazją do tego, by obserwować wielu freediverów w trakcie ich sesji treningowych. Naszła mnie pewna refleksja związana z tzw. nurkowaniami FRC. Jest to dosyć powszechna praktyka u większości trenujących regularnie zaawansowanych nurków. To co rzuciło mi się w oczy to niestety fakt, że bywa nadużywana przez początkujących, którzy niekoniecznie zdają sobie sprawę z tego z jakimi zagrożeniami jest związane tego typu nurkowanie. Bardzo często zachętą by spróbować jest właśnie fakt, że przecież wszyscy znani i dobrzy freediverzy to robią, nie dzieje im się żadna krzywda a poza tym osiągają dzięki temu niesamowite wyniki. Wiedza na temat samej idei nurkowań jest łatwo dostępna w Internecie więc czemu nie spróbować …? No właśnie. Czemu?

Co to jest właściwie to FRC …?

FRC (ang. Functional Residual Capacity) – tłumaczone jako czynnościowa pojemność zalegająca – ilość gazu oddechowego, która pozostaje w drogach oddechowych po zakończeniu spokojnego wydechu. Jest sumą zapasowej objętości wydechowej i objętości zalegającej

Poniżej znajdziecie rysunek ilustrujący co to dokładnie jest w formie graficznej. Zaznaczona na zielono pojemność oddechowa to objętość powietrza jaką wdychamy i wydychamy podczas normalnego oddychania. Maksymalny wydech następuje wtedy, kiedy po zrobieniu normalnego wydechu wymusimy wydech i będziemy się starali jak najbardziej opróżnić płuca „na siłę”. Maksymalny wdech to wdech, który robi się po normalnym wdechu jako czynność wymuszoną, starając się jak najbardziej napełnić nasze płuca powietrzem. Jak widać na rysunku wyraźnie zaznaczono gdzie znajduje się FRC. Moment kiedy możemy powiedzieć, że w naszych płucach znajduje się ilość powietrza odpowiadająca naszemu FRC to teoretycznie i praktycznie moment kiedy nasza przepona jest całkowicie rozluźniona. I to właśnie moment, kiedy nasza przepona jest całkowicie rozluźniona i znajduje się w tzw. pozycji neutralnej determinuje to czy nasze nurkowanie możemy nazwać nurkowaniem FRC. Ze swojej praktyki wiem, że często pojęcie „nurkowanie FRC” jest mylone z potoczną nazwą „nurkowanie na pustych płucach” lub „nurkowanie na wydechu”. To nie do końca to samo. Jak można zorientować się analizując wykres zamieszczony poniżej „puste płuca” to moment, kiedy udało nam się zrobić wymuszony wydech po naszym normalnym wydechu. Dlatego wg mnie kluczowym elementem przed przystąpieniem do samych nurkować jest nauczenie się jak znajdować neutralną pozycję przepony. Tę część ćwiczeń warto zrobić na lądzie jeszcze przed wejściem do wody i najlepiej zrobić to pod okiem doświadczonego instruktora lub freedivera. Warto pamiętać o tym, że przy znajdowaniu pozycji neutralnej naszej przepony możemy wykorzystać dwie rzeczy. Pierwsza to pasywny wydech, a druga to pasywny wdech następujący po całkowitym, forsownym wydechu. Dopiero nałożenie obu tych sytuacji ułatwia znalezienie tej właściwej pozycji przepony.

Jak wygląda nurkowanie FRC?

Z punktu widzenia osoby postronnej, która zaciekawiona jest tym co wyprawia się przy boi treningowej freediverów, na pierwszy rzut oka nie będzie różnicy w tym czy nurkowanie odbywa się w sposób tradycyjny czy jest to akurat nurkowanie FRC. To co charakteryzuje takie nurkowanie z punktu widzenia obserwatora to z grubsza kilka elementów. Głównie jest to brak wdechu lub charakterystycznego „pakowania” przed samym nurkowaniem – czyli coś co można zaobserwować jeszcze na powierzchni wody. Pod wodą widać, że nurek używa zdecydowanie mniej ruchów (lub nie używa ich wcale) do tego by się swobodnie zanurzyć na pewną głębokość. Oczywiście nie mówię tu o przypadku, kiedy ktoś jest przeważony i ciągnie go na dół pęczek ołowiu na pasie i nie tylko. Treningowe nurkowania FRC odbywają się z reguły na mniejsze głębokości niż nurkowania tradycyjne. Do wynurzenia się konieczne jest dosyć mocne zaangażowanie nurka. Zależnie od tego czy było to nurkowanie FRC z użyciem płetw bądź monopłetwy lub bez użycia tego sprzętu nurek angażuje nogi lub ręce praktycznie do końca nurkowania pokonując ujemną pływalność.

Po co właściwie nurkowania FRC?

Nurkowie bezdechowi stosują nurkowania FRC w kilku przypadkach:

• w celu symulacji większej głębokości zanurzenia na stosunkowo płytkim akwenie – daje to bardzo komfortowe warunki dla samego nurkującego jak i jego asekuracji
• podczas ćwiczeń zaawansowanych technik wyrównywania ciśnienia symulując sytuację, kiedy w płucach znajduje się bardzo mała objętość powietrza potrzebnego do wykonania manewrów kompensacyjnych
•  w celu poprawienia elastyczności i kontroli przepony
• by szybciej aktywować odruch nurkowy
• bynie tracić energii do pokonywania dodatniej pływalności podczas początkowej fazy zanurzania się
• jako rozgrzewkę przed bardzo głębokim nurkowaniem nie męczącą mięśni, ale jednocześnie przygotowującą przeponę i klatkę piersiową do głębokiego zanurzenia

UWAGA! Nurkowania FRC oraz nurkowania na tzw. „pustych płucach” są nurkowaniami  przeznaczonymi dla zaawansowanych nurków ze względu na ich zwiększone ryzyko. Ich ćwiczenie powinno odbywać się pod kontrolą i nadzorem odpowiednio przeszkolonego instruktora lub asekuracji. Nigdy nie wolno ich ćwiczyć samemu. Nurkowanie takie powinno byc poprzedzone odpowiednią informacją dla partnera nurkowego pozwalając mu ocenić związane z tym ryzyko.

Polskie Radio Wrocław – 2012 01 21 – Część pierwsza

Polskie Radio Wrocław – 2012 01 21 – Część druga

Wg mnie wypadło całkiem nieźle ;-) Idąc za ciosem oraz dzięki inicjatywie Daniela zostaliśmy zaproszeni na poniedziałek 23 stycznia do studia Telewizji Dolnośląskie by wziąć udział w programie SPORTGAMES+ prowadzonym przez Piotra Pietraszka. To dopiero były nerwy dla Macieja! Ale dał sobie dzielnie radę i podołał trudnemu zadaniu. Zresztą sami możecie to ocenić oglądając poniższy materiał :

Click here to view the embedded video.

W tym miejscu chcę podziękować zarówno Radiu Wrocław jak i Telewizji Dolnośląskiej za przychylnośc w promocji naszej inicjatywy. Z mojej strony mogę tylko powiedzieć, że to na pewno nie jest koniec naszych działań promocyjnych ;-)

Po pierwsze muszę napisać, że bardzo duże podziękowania kierujemy do pana Roberta Nowicza prezesa Polskiego Związku Płetwonurkowania. Dzięki jego uprzejmości i zainteresowaniu hokejem podwodnym mogliśmy zaprezentować mniej znane w szerszym świecie dyscypliny sportowe, które notabene mają bardzo wiele wspólnego ze sportowym pływaniem w płetwach. Ponieważ mieliśmy na przygotowania bardzo mało czasu nasze pomysły co i jak pokazać rodziły się dosłownie podczas jazdy w tramwajach do pracy, w czasie zakupów przedświątecznych – generalnie przy okazji. Mimo wszystko wydaje nam się, że udało nam się sprostać zadaniu i nasza skromna ekspozycja przyciągnęła oko niejednego zwiedzającego. Na naszym stoisku mozna było uzyskać wyczerpujące informacje na temat sportowego pływania w płetwach – tu silna grupa UKS Rekin pod przewodnictwem trenera Mariana Bigosa udzielała wszelkiego wsparcia i wskazówek – jak się zapisać, kto może uprawiać, czym się charakteryzują poszczególne dyscypliny. Moja dziecina – to freediving. Daniel oczywiście dzielnie odpowiadał na pytania zwiedzających dotyczące łowiectwa podwodnego oraz jego sportowych odmian. Maciej był w swoim żywiole i z wielką pasją i zaangażowaniem wyjaśniał zasady i istotę bardzo młodego w naszym kraju hokeja podwodnego. Dostrzegliśmy podczas przygotowań do targów, że wspólnym mianownikiem freedivingu, łowiectwa oraz hokeja podwodnego jest nurkowanie na wstrzymanym oddechu – wystąpiliśmy więc jako fani ApneaSports.

Na targach można było na własne oczy zobaczyć prezentacje wielu naprawdę egzotycznych dyscyplin sportowych. Aż trudno uwierzyć, że niektóre z nich były już wcześniej dyscyplinami olimpijskimi. Podniebny balet zaserwowany nam przez członków aeroklubu naprawdę cieszyły oczy. Czas w hali Orbita uprzyjemniały także pokazy grup artystycznych oraz gimnastycznych. Bardzo mocnymi akcentami były walki w formule K1 mężczyzn i kobiet rozgrywane na ringu ustawionym w hali. Aż strach pomyślec co się w domu dzieje, jak się choć trochę „szachy” z kolegami przedłużą i za późno wróci się z „pracy”….

Podczas całego dnia przez halę przewinęło się mnóstwo osób. Każdy z odwiedzających na pewno głęboko uwierzył w to, że Wrocław w 2017 roku może zostać gospodarzem igrzysk World Games. Zachęcam z mojej strony do poparcia kandydatury Wrocławia jako gospodarza. Więcej informacji na stronie World Games 2017

Poniżej możecie zobaczyć kilka świetnych fotek Maczka, który odwiedził nas na targach ze swoim nierozłącznym aparatem. Jak zwykle – nic dodać nic ująć. Klasa sama w sobie. Zachęcam do obejrzenia. Więcej fotek pojawi się na facebooku.

World Games mają za zadanie wypromowanie nieolimpijskich dyscyplin, co umożliwiłoby włączenie ich do programu olimpiady. Zgodnie z obecnym stanowiskiem MKOLu ograniczającym liczbę uczestników przyszłych Igrzysk Olimpijskich do 10.000, stało się mało prawdopodobne, aby w najbliższym czasie reprezentanci kolejnych dyscyplin wystartowali na olimpiadzie.

W programie znajdują się dyscypliny, które nie są reprezentowane na Igrzyskach Olimpijskich, m.in.: bilard, kulturystyka, trójbój siłowy, ultimate frisbee, karate, korfball, spadochroniarstwo, tchoukball, wrotkarstwo, rugby, wspinaczka, squash, sumo, narciarstwo wodne, bieg na orientację.

Niektóre z dyscyplin rozgrywanych na World Games są byłymi dyscyplinami olimpijskimi (przeciąganie liny), albo zostały włączone do programu Igrzysk (triatlon, taekwondo).

Wrocław jest już o krok o wywalczenia organizacji igrzysk w 2017 roku. Z tej okazji w najbliższą sobotę 17 grudnia w Hali Orbita odbędą się targi World Games.  Dzięki uprzejmości prezesa Polskiego Związku Płetwonurkowania będziemy mieli okazję uczestniczyć w tych targach. Naszym głównym celem jest promocja sportowego pływania w płetwach, hokeja podwodnego, freedivingu i łowiectwa podwodnego. Zapraszam każdego, kto chce dowiedzieć się czegoś więcej na temat jednej z tych dyscyplin lub wszystkich! Będziemy w sektorze A na stanowisku 5tym. Będzie silna ekipa z UKS Rekin, przedstawiciele „Hydry” – Wrocławskiej drużyny hokeja podwodnego oraz oczywiście Freedive.PL

Sam Park Wodny w Trzebnicy jest bardzo fajnie usytuowanym obiektem nieco na uboczu, jednak bardzo miła okolica i piękny widok. Obiekt sympatyczny, sprawia wrażenie kameralności jednak wcale mały nie jest. Nasze wejście rozpoczęło się od pokazowego meczu hokeja podwodnego. Każdy chętny mógł wziąć maskę i pod wodą podziwiać na żywo jak wygląda sama gra. Był wyznaczony specjalny „tor dla widowni” ;-) Po zakończeniu pierwszej części wszystkie chętne dzieci mogły wziąć płetwy, kijki i krążki i pod naszym okiem same wypróbować jak się gra w hokeja pod wodą. Niektórzy i niektóre naprawdę rokują dobrze na przyszłość! Będą z nich dobrzy zawodnicy i zawodniczki.

Następnym punktem programu były mikołajkowe zawody pływackie dla dzieci. Dla nas ta chwila przerwy to był idealny moment do omówienia strategii i błędów. Gościem specjalnym imprezy był burmistrz Trzebnicy. Z ciekawością przyglądał się naszym podwodnym popisom. Cały mecz dopełniony był oczywiście przyprawą w postaci Maczka. Dzięki jego zaangażowaniu możecie podziwiać wszystkie zdjęcia w poniższej galerii oraz nasz pierwszy promo film:

Click here to view the embedded video.

To co mnie zaskoczyło w samym Rybniku to zupełne inne okoliczności przyrody. Rok wcześniej powitała nas tam sroga zima, z gigantycznymi zaspami sniegu na drogach. W tym roku prawie wiosenna temperatura całkowicie kłóciła mi się z tym czego się spodziewałem. Cały czas zawodów od piątku do niedzieli był dla mnie podzielony na kolejne bloczki kursu prowadzonego przez Ute. Z jednej strony wydawać by się mogło, że właściwie wiem już sporo na temat samego sędziowania, jednak mimo wszystko wiele rzeczy widziałem i usłyszałem pierwszy raz ale co najważniejsze miałem pierwszy raz okazję przećwiczyć to w praktyce – nie tylko na moich kursantach ;-)

Drugi dzień zawodów to statyka (STA) i dynamika (DYN). Sporo osób sobie całkowicie odpuściło statykę. Miało to co prawda spore odbicie w najwazniejszej na tych zawodach drużynowej klasyfikacji, jednak mimo tego dla niektórych własnie taka strategia była kluczem do sukcesu! Dzięki takiemy podejściu Mat w drugim dniu zawodów ustanowił kolejny rekord polski w DYN! Przepłyną spokojnie 225m i zakończył próbę naprawdę czystą procedurą powierzchniową i usmiechem na ustach. Aż mimo było patrzeć na tą próbą – okiem JIL-a czyli uczącego się sędziego ;-) Bardzo mile zaskoczyła mnie na zawodach liczba debitantów oraz bardzo fajna ekipa z Czech. Sam obiekt, na którym rozegrane były zawody jest wspałaniłym miejscem do uprawiania wielu dyscyplin, z wieloma salami wykładowymi, własną restauracją. Mozna bardoz aktywnie spędzić cały dzień nie wychodząc praktycznie na zewnątrz. Podziękowania serdeczne dla Marka Bugli, który nas wszystkich do tego miejsca ponownie zaprosił i podja się zorganizowania tych zawodów.

Dla szukających prawdy poniżej zamieszoczne są szczegółowe wyniki z poszczególnych konkurencji:

Statyka (STA)- wyniki szczegółowe
Dynamika bez płetw (DNF) – wyniki szczegółowe
Dynamika w płetwach (DYN) – wyniki szczegółowe
Wyniki całościowe (ALL) – podsumowanie

Zdjęcia w poniższej galerii są autorstwa Daniela Sielowskiego.

Same konkurencje to naprawdę sporo do wyboru (co ciekawe dla freedivera też ;-) ). Mamy tu typow ekonkurencje sprinterskie po powierzchni na różnych dystansach, zarówno basenowe jak i na wodach otwartych. Sa tez konkurencje gdzie pływa się na wstrzymanym oddechu, ale również takie gdzie mimo całkowitego zanurzenia pod wodą płynie się oddychając z trzymanej przed sobą małej butli. Konkurencja ta jest naprawdę widowiskowa jesli ma się okazję zobaczyć co rozgrywa się pod wodą! Mnie osbiście kojarzy się ze sceną z „Wielkiego Błękitu” gdzie Jaques trenuje w basenie w mono właśnie z butlą przed sobą. Choć na normalnych zawodach wygląda to zdecydowanie inaczej ;-) A propo monopłetwy to ciekawostką jest, że na zawodach w pływaniu w płetwach są konkurencje gdzie pływa się w monopłetwie – w tym przypadku zawodnik może płynąć także w bi-finach. Od niedawna są także konkurencje specjalnie przeznaczona do pływania w bi-finach – tu niestety wyboru nie ma – co jest chyba kwestią oczywistą. Ale wracając do samej imprezy. Organizatorem był nasz Wrocławski UKS „Rekin” z trenerem Marianem Bigosem na czele.

Dzień pierwszy sobota

W tym dniu rozegrane zostały 3 konkurencje: 200m po powierzchni, 50m po powierzchni w bi-finach oraz sztafeta klubowa 8*100m po powierzchni o Puchar Prezydenta Miasta Wrocławia. Oj działo się działo – najbardziej widowiskowa była sama sztafeta. Pomiar czasu na zawodach był półautomatyczny. Zawody tego typu potrzebują bardzo precyzyjnego pomiaru czasu – czasami dosłownie setne części sekundy decydują o klasyfikacji końcowej i zwycięstwie. Bardzo trudnym elementem organizacyjnym jest uporządkowanie startów wszystkich zawodników w grupach wiekowych podzielonych dodatkowo na serie. W tym zkresie jest to w dużej mierze rola sędziego rozprowadzającego. Mnie bardzo podobał się start Kuby Kłosińskiego na 200m po powierzchni. Kuba w pieknym stylu wbił się na drugie miejsce podium. Mateusz Szurmiej, który był zdecydowanym faworytem konkurencji o mało nie przegrał ponieważ nie zauważył pędzącego jak torpeda Kuby na skrajnym torze! Jedno jest pewne – taki wysiłek to naprawdę katorga dla mięśni. Przedłużone sprinty to jedne z najbardziej wymagających siłowo i kondycyjnie dyscyplin – nie tylko w pływaniu w płetwach. Nasz klubowy sukces w tej konkurencji w tym dniu to także start Sylwii Kempy, która w pięknym stylu i z gracją zdobyła II miejsce w swojej kategorii wiekowej, III miejsce Asi Sarny, II mijesce Agnieszki Stachowiak. Klubowe sukcesy tego dnia zostały przypieczętowane przez kilka miejsc na pudle w konkurencji 50m po powierzchni w bi-finach. Natalia Uścinowicz oraz Sylwia Kempa stanowiły piekny duet na dwóch najwyższych stopniach podium, II miejsce Macika Flińskiego, no i pierwsze kontuzjowanego niestety Bartka Kempy. Po Bartku po wyjściu z wody widać było, że dał z siebie wszystko. Niestety kontuzja nie pozwoli mu założyć monopłetwy przez najbliższe kilka miesięcy.
Sztafeta klubowa będąca zwieńczeniem tego niewątpliwie ciężkiego dla zawodników dnia była bardzo widowiskowym wydarzeniem.

Dzień drugi – niedziela

Niedziela od samego rana uraczała nas niesamowitymi widowiskami – tu już nawet freediver miał co podziwiać. Pierwsza konkurencha to 50m po powierzchni. Dystans ten jest na tyle krótki, że mimo tego, że regulamin zabrania przekroczenia granicy 15m bez wynuerzenia fajki, bardzo wielu zawodników i zawodniczek pokonuje ten dystans na wstrzymanym oddechu by nie tracić czasu na wzięcie oddechu i by nie wybijać się z rytmu. Temo jest naprawdę imponujące! Pokusiłem się o przeliczenie na prawdziwie morskie jednostki prędkości i okazuje się, że najszybsi zawodnicy płyną z prędkością około 5,5 węzła!. Z tego dnia najbardziej podobały mi się starty na 100m pod wodą z aparatem oddechowym. Ciekawostką jest tu fakt, że Bartek, który nie może pływać w monopłetwie zdecydował się wystartować w tej konkurencji w bi-finach. Był to pierwszy taki przypadek w historii tej konkurencji. Osobiście bardzo podobał mi się start Teotora Malinowskiego na 50m po powierzchni. Wg mnie idealnie rozegrana strategia – do końca dystansu po przepisowym wynurzeniu przed 15stym metrem – reszta dystansu pokonana piękną techniką pod samą powierzchnią wody. Fajka ani razu nie wynurzyła i była idealnie na tej samej głebokości. Wg mnie poprawienie techniki będzie w niedługim czasie miało kluczowe znaczenie w poprawie czasów naszych czołowych zawodników. Wielu z nich – w róznych grupach wiekowych, preferwała zdecydowanie siłowe podejście do pływania. Jestem pewien, że skupienie się na technice pozwoli poprawić i tak już świetne czasy.

Ponieważ w drugim dniu było bardzo wiele startów dla zainteresowanych zamieszczam poniżej pełne wyniki z zawodów wyniki. Niedługo uzupełnię też galerię o kilka zdjęć oraz filmików. Na koniec pozostaje mi pogratulować wszystkim zawodniczkom i zawodnikom! Macie świetną pasję – warto ją rozwijać!

Zajęcia będą odbywały się na basenie nr 1 przy ulicy Teatralnej.
Termin rozpoczęcia zajęć: 04 stycznia 2011
Termin zakończenia zajęć: 12 terminów
Termin zajęć : środy godzina 19:30
Koszt zajęć: 700zł

Prosimy o szybkie zapisywanie się i potwierdzenie uczestnictwa ponieważ liczba miejsc jest mocno ograniczona. Poniżej jest dostępny formularz zgłoszeniowy.

Potwierdzeniem jest wpłata zaliczki. Pełna wpłata musi być uiszczona przed terminem rozpoczęcia kursu, najpóźniej na pierwszych zajęciach.
Dla osób uczestniczących wcześniej w części kursu na wodach otwartych będzie to możliwość skompletowania całości wymagań by uzyskać certyfikat Firs Level Apnea Academy. Certyfikat jest dodatkowo płatny 15 EUR gotówką u instruktora.

UWAGA: Minimalna liczba osób na kursie to 4 osoby! W przypadku nie zebrania grupy termin ten zostanie odwołany.

Kurs uzupełniony jest kompletną częścią teoretyczną składającą się z 5-ciu modułów (około 10h). Część teoretyczna zakończona jest testem (dla osób chcących uzyskać certyfikat).

Krótki opis tego co nas czeka

• Bezpieczeństwo we freedivingu
• Zasady asekuracji podczas prób statycznych i dynamicznych na basenie
• Poprawa techniki pływania w płetwach i bez płetw
• Ćwiczenia w płetwach i bez płetw
• Statycznego wstrzymywania oddechu – asekuracja, ćwiczenia praktyczne
• Dynamika na bezdechu – asekuracja, praktyczne ćwiczenia
• Przygotowanie do nurkowania głębokiego
• Sytuacje awaryjne – jak sobie z nimi radzić
• Gry i zabawy rozwijające umiejętności nurkowania na wstrzymanym oddechu
• Testy końcowe potwierdzające nabycie umiejętności i spełnienie kryteriów First Level Apnea Academy (dla osób chcących uzyskać certyfikat)
• 5 modułów teoretycznych (każdy po około 1,5 -2h)

Wymagania :

• Umiejętność pływania
• Podpisanie oświadczenie o odpowiedzialności
• Ukończone 18 lat lub ukończone 15 lat i pisemne oświadczenie rodziców lub opiekunów
• Posiadanie sprzętu ABC (maska do nurkowania, fajka (opcjonalna), płetwy kaloszowe, zacisk na nos, okularki)
• Kombinezon do ćwiczeń statyki (istnieje możliwość wypożyczenia w CN Atmosfera)
• Aktualne zaświadczenie lekarskie potwierdzające dobry stan zdrowia i brak przeciwwskazań do nurkowania na wstrzymanym oddechu
• Mata do ćwiczeń przed rozpoczęciem zajęć (preferowana mata do jogi, ale może być zwykła karimata lub duży ręcznik)

Podstawowe zalecenia :

• Na basen najlepiej przyjdź na czczo (min 2h przed nic nie jeść)
• Dbaj o odpowiednie nawodnienie organizmu przed ćwiczeniami jak i po nich
• Nie dopuszczaj do wychłodzenia organizmu – nigdy
• Zabierz dobry humor